Μια λειτουργική κοινωνία

της Μαρίζας Ντεκάστρο

Άρθρο δημοσιευμένο στα ΝΕΑ τις 26/5/2007

Η Άλκη Ζέη ξέρει ότι ένα βιβλίο δεν διαβάζεται μονοσήμαντα. Πλέκει θέματα που ο αναγνώστης μπορεί να τα επεξεργαστεί σε βάθος χρόνου. Γράφει με σιγουριά χωρίς να φοβάται μήπως δεν γίνει κατανοητή.Παίρνει ελευθερίες και δεν βάζει περιορισμούς, όπως για παράδειγμα όταν διηγείται για τον μικρόκοσμο των Ελλήνων εμιγκρέδων, θέμα για το οποίο θα μπορούσαν κάποιοι να υποστηρίξουν ότι δεν ενδιαφέρει καθόλου ούτε τα σημερινά παιδιά ούτε κανέναν άλλον.

Τα έργα της Άλκης Ζέη είναι πλέον κλασικά. Ειδικότερα στη νεανική λογοτεχνία. Ωστόσο κριτική και αναγνωστικό κοινό τοποθέτησαν το μυθιστόρημά της Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της και στη λογοτεχνία για ενηλίκους γιατί είναι έξοχος ο τρόπος που χειρίζεται τις διαχρονικές αξίες, την ανθρωπιά, την τέχνη, την ισότητα, τον σεβασμό και την αποδοχή του άλλου, την ελευθερία της σκέψης. Όσα πλήγματα κι αν δέχονται, αυτές οι αξίες διατηρούνται ζωντανές μέσα από τους ήρωες.

Αν αγαπήθηκαν το Καπλάνι και ο Πέτρος είναι γιατί πρώτη φορά στην εποχή τους έθιγαν την απαγορευμένη πολιτική. Η Κωνσταντίνα αγαπήθηκε γιατί δίνει την εικόνα μιας κοινωνίας που είναι λειτουργική παρά τα προβλήματά της. Λειτουργική είναι και η κοινωνία όπως εμφανίζεται στον Ψεύτη παππού.

Παιδιά, γονείς, ξένοι και Έλληνες, όλοι πορεύονται...